واتساپ اطلس پیدایش

برنامه نقالی ( شاهنامه خوانی)

مقدمه ای بر نقالی

تاریخ این مرز و بوم بیش از آنچه نوشتاری باشد، به صورت گفتار و نقل سینه به سینه روایت شده است. از اینرو داستان سرایی و نقل دلاوری ها و سرگذشت پهلوانان، شنوندگان بی شماری داشته که بسیار کسان را به آموختن و شنیدن این هنر تشویق نموده است.

نقالی در گذشته فرهنگی و ادبی ایران در مفهوم گسترده، خواندن و بازگفتن هرگونه داستان ( پهلوانی، تاریخی، غنایی، دینی و…) به کار می رفته است. امروز نقالی با تعدیل معنایی برخواندن داستان های ملی-پهلوانی ایران اشاره دارد. نقال کسی است که این روایات را از حفظ و یا از روی طومار و اغلب به نثر برای شنوندگان نقل می کند.

شاهنامه خوانی بخشی از هنر نقالی است. شاهنامه خوان عین ابیات حکیم توس را می خواند؛ اما نقال هر داستان ملی و پهلوانی را به نثر می گوید و گاه به فراخور حال و هوای اجرا چند بیتی از شاهنامه را به داستان خود می افزاید.

نقالی به سبب خاستگاه مردمی و رابطه معنادارش با اتفاقات تاریخی – و به رغم برخی نکوهش ها و تحریم ها در طول تاریخ – در میان مردم گسترش یافت؛ و در دوره صفوی تا عصر قاجار نقطه اوج خود را طی کرد. در عصر زرین نقالی، اثرگذاری این هنر بر ذهن و روان عامه مردم به گونه ای بود که توده مردم با داستان های نقالان می زیستند و پیوندی ژرف بین نقالان و مردم کوچه بازار برقرار بود.

“نقال” با حرکات سر و دست و اشارات بدیع همراه با موسیقی، ضمن توصیف داستان، سکان دار کشتی است که شنونده را با خود به دل امواج پرتلاطم اتفاقات پر فراز و نشیب برده و رویدادهای شگفت انگیزی را رقم می زند. پیوند میان کلام و موسیقی، ذهن و زبان، حرکات موزون دست و بدن در مسیری پر هیاهو و پر فراز و نشیب تا رسیدن به نقطه اوج وصال یا مرگ. هیجان یکی شدن با پهلوانان و دلیران نامی ایران زمین و فرود و فرازی دگربار  برای آغاز داستانی جدید و پایان دادن به رخدادی پر حسرت. از غم جانکاه از دست دادن فرزند گرفته تا عشقی پرشور و پاک میان دو دلداده. نقالی هنر یکی شدن با زمان است. پرواز توامان جسم و روح در کارزار زندگی و دیدن تاریخ است با دو چشم حال در فضای تکرار اندوه و حسرت، شوق و شعر، مهر و ماه.

و اینک شما به نقل بخشی از اسطوره و تاریخ دعوتید.

شرایط شرکت در برنامه نقالی

زمان و مکان برگزاری برنامه نقالی ( شاهنامه خوانی)

زمان برگزاری

مکان برگزاری